ღღ بی پرده مثل فریاد ღღ

opal30 — Thu, 24 Jul 2008 08:37:14 GMT

همه چیز گاه اگر تیره می نماید...

باز روشن می شود زود.

تنها فراموش مکن این حقیقتی است:

بارانی باید تا که رنگین کمانی بر آید.

و لیموهایی ترش تا که شربتی گوارا فراهم شود.

و گاه روزهایی در زحمت

تا که از ما انسان هایی تواناتر بسازد

خورشید دوباره خواهد درخشید

زود

خواهی دید.                                                                                 کولین مک کارتی

آخرین روزمدرسه

opal30 — Wed, 02 Jul 2008 12:22:18 GMT

روز 30 اردیبهشت آخرین روزی بود که من به طور رسمی می رفتم مدرسه. اون روز من امتحان کشوری زیست داشتم. خیلی زود رفتم مدرسه. وقتی رفتم چراغای سالن خاموش بود. کلید چراغا کنار در کلاسمون بود. رفتم چراغارو روشن کنم که نگام به بالای در افتاد. تابلویی که روی اون نوشته بود: پیش تجربی. یاد اولین روز مدرسه ام افتادم. اون روز ما پشت در کلاس صف بسته بودیم و منتظر بودیم تا در کلاس رو باز کنند. اون موقع هم من به تابلوی کنار در نگاه می کردم ولی نمی دونستم روش چی نوشته. آخه اون موقع هنوز سواد نداشتم.بعدا فهمیدم نوشته: کلاس اول یاس.

بالاخره رفتم تو کلاس. حوصله نداشتم چراغای کلاس رو روشن کنم. رفم تو تاریکی رو نیمکت خودم نشستم. به دیوار سنگی که همیشه سر زنگ زمین بهش تکیه میدادم و منتظر میشدم تا معلم روشو بکنه به تخته تا بخوابم تکیه دادم. ولی این دفعه نمی خواستم بخوابم. بر عکس می خواستم تا میتونم به تخته نگاه کنم.

بعد از چند دقیقه سرمو گذاشتم رو میز. من واسه اون میز دوست خوبی بودم. توی تمام 12 سال تحصیلیم یادم نمیاد یک دفعه هم روش تقلب نوشته بوده باشم.

حالا نوبت دیوار سنگی کنارم بود. دیواری که خیلی وقتا واسم از تشک پر قو هم نرم تر بود.

کم کم بچه ها داشتند می اومدن. من همین طور نشسته بودم سر جام. تا خانوم ناظم عزیز اومد گفت برید تو سالن. پاشدم کتابمو برداشتم تا دقیقه 90 یه نگاه بهش بندازم. رفتم پشت میز معلم نشستم. لیست اسم های ما زیر شیشه ی میز بود. دیگه وقت دوره نبود کابو گذاشتم همون جا و اومدم تو سالن. سر جام نشستم. برگه ها رو دادن. سوالا سخت نبودن. اونارو کم و بیش بلد بودم. به سوال آخر رسیدم. یاد اولین سوال امتحان زندگیم افتادم. امتحان شفاهی علوم کلاس اولم. اون سوال این بود: گوسفند از چه پوشیده شده است؟ و حالا من آخرین سوالو حل میکردم.

آخیش ورقمو دادم. راحت شدم. رفتم تو کلاس و باز سر جای خودم نشستم و با بقیه حرف زدم. ولی این دفعه انگاردیگه نیمکت یه جوری شده بود. دیگه راحت نبود. دیوار سنگی هم سرد و سخت بود. دیگه باید میرفتم خونه. پاشدم تا کتابمو از روی میز معلم بردارم.

حالا فهمیدم چرا نیمکتم دیگه راحت نبود و دیوار اینقدر سخت و سرد شده بود و انگار دیگه منو نمی شناخت. جای لیست زیر میز شیشه ای خالی بود. اسم های مارو بر داشته بودن و من دیگه دانش اموز نبودم. تموم شد.

(3T@RE)

WWW.OPAL30.BLOGFA.COM

opal30 — Tue, 15 Apr 2008 08:01:18 GMT

سلام

دلم واسه همتون یه ریزه شده بود.

راستی عید قبلناتون مبارک.

تو این مدت که نبودم خیلی اتفاقا افتاد.

منون از شماهایی که سر زدین. عروسی بچه هاتون. (قند تو دلتون آب

نشه)

قرار بود عید نریم مسافرت و من درس بخونم. نخوندم و رفتیم.

جاتون خالی خیلی خوش گذشت.

چون قرار بود نریم مسافرت و از بقیه عیدی نگیرم جلو جلو

عیدی هامو از بابام گرفتم. رفتیم مسافرت و از بقیه عیدی گرفتم عیدی هام دوبل شد.

دیدم چند وقتیه پشتیباننم زنگ نمیزنه. فهمیدم غیبت زیاد داشتم

گویا اخراج شدم. یه بارم تعهد دادم.

پای بابا بزرگم شیکست.

همه گفتن کنکور بهت ساخته خوش اشتها شدی مریض شدم ۵ شبانه

روز هیچی نخوردم.

در سال شکوفایی و ... آلزایمرم دو چندان شده دیگه چیزی یادم نمیاد.

هی فلانی زندگی شاید همین باشد

یک فریب ساده و کوچک

آن هم از دست عزیزی که تو دنیارا

جز برای او و جز با او نمی خواهی

آری آری زندگی شاید همین باشد.

opal30 — Fri, 25 Jan 2008 10:50:18 GMT

              آدمک آخر دنیاست *بخند*

              آدمک مرگ همین جایت* بخند*

              آن خدایی که بزرگش خواندی به خدا مثل تو تنهاست *بخند*

               دست خطی که تو را عاشق کرد

               شوخی کاغذی ماست* بخند*

               فکر کن درد تو ارزشمند است. فکر کن گریه چه زیباست *بخند*

               صبح فردا به شبت نیست که نیست

               تازه انگار که فرداست *بخند*

               راستی آن چه به یادت دادیم

               پر زدن نیست که در جاست* بخند*

               آدمک نغمه آغاز نخوان

               به خدا آخر دنیاست *بخند*



                               ********************************

               به چه دل خوش کرده ای؟

               به تکاندن برف از شانه ی آدم برفی؟

opal30 — Thu, 03 Jan 2008 14:42:18 GMT

اگر روزی بشر گردی

ز حال ما خبر گردی

پشیمان می شوی از قصه خلقت

از این بودن از این بدعت

خداوندا

نمی دانی که انسان بودن و ماندن در این دنیا

چه دشوار است

چه زجری می کشد آن کس که انسان است

و از احساس سر شار است.

دکتر شریعتی

کی میگه دو خط موازی هیچ وقت به هم نمی رسن؟

مگه کسی آخرشو دیده؟

opal30 — Wed, 02 Jan 2008 16:43:18 GMT

تو اون شام مهتاب کنارم نشستي
عجب شاخه گل وار به پايم شکستي

تو دونسته بودي چه خوشباورم من
شکفتي و گفتي از عشق پر پرم من

تا گفتم کي هستي؟ تو گفتي يه بي تاب
تاگفتم دلت کو؟ تو گفتي که درياب

قسم خوردي بر ما که عاشق تريني
توي جمع عاشق تو صادق تريني

هموئ لحظه ابري رخ ماه و آشفت
به خود گفتم اي واي مبادا دروغ گفت

                                                  گذشت روزگاري از اون لحظه ناب
                                                  که معراج دل بود به درگاه مهتاب

در اون درگه عشق چه محتاج نشستم
تو هر شام مهتاب به يادت شکستم

                                                   تو از اين شکستن خبر داري يا نه؟
                                                هنوز شور عشق و به سر داري يا نه؟

هنوزم تو شبهات اگه ماهو داري
من اون ماهو دادم به تو يادگاري.....

www.Opal30.blogfa .com

opal30 — Wed, 02 Jan 2008 16:28:18 GMT

من پذيرفتم شکست خويش را
                   پندهای عقل دور اندیش را
                          من پذيرفتم که عشق افسانه است
                                                          این دل درد آشنا دیوانه است
می روم شاید فراموشت کنم
                   با فراموشی هم آغوشت کنم
                                  می روم از رفتنم دل شاد باش
                                                            از عذاب دیدنم آزاد باش
گرچه تو تنهاتراز ما مي روي
                   آرزو دارم ولي عاشق شوي
                                     آرزو دارم بفهمي درد را
                                                           تلخي برخوردهاي سرد را

مي رسد روزي که بي من لحظه ها را سر کني.
مي رسد روزي که مرگ عشق را باور کني.
مي رسد روزي که تنها در کنار عکس من
نامه هاي کهنه ام را مو به مو از بر کني

opal30 — Wed, 02 Jan 2008 16:22:18 GMT

ناپلئون میگه:

حرفی رو بزن که بتونی بنویسیش.

چیزی رو بنویس که بتونی امضاش کنی

چیزی رو امضا کن که بتونی پاش وایسی.

پس:

دوست دارم

ا م ض ا...

اونی که یه وقتی تنها کسم بود ღღ

تنها پناه دل بی کسم بود ღღ

تنهام گذاشت و رفت از کنارم ღღ

از درد دوریش من بی قرارم ღღ

خیال می کردم پیشم می مونه ღღ

ترانه ی عشق واسم می خونه ღღ

خیال می کردم یه هم زبونه ღღ

نمی دونستم نا مهربونه ღღ

با این که رفته اما هنوزم ღღ

از داغ عشقش دارم می سوزم ღღ

فکرو خیالش همش باهامه ღღ

هر جا که میرم جلو چشامه ღღ

دلم می خواد تا دووم بیارم ღღ

رو درد دوریش مرهم بذارم ღღ

اما نمی شه راهی ندارم ღღ

نمی تونم من طاقت بیارم ღღ

opal30 — Wed, 02 Jan 2008 16:06:23 GMT

جای دشمنتون خالی امروز آزمون داشتم. گند زدم. بعد از ظهر هم باید برم کارنامه بگیرم. وای وای پشتیبانم امواتمو جلو چشمام میاره.

پارازیت: بعد از ظهر:(هنگام رفتن به کانون هنگام دیدن کارنامه هنگام دیدن پشتیبان پس از آن )

امروز از ۳ ساعت و ربع آزمون ۱ ساعت و ۴۵ دقیقه فارغ بودم.

تو مدرسه ای که آزمون می دادیم نیمکت ها رو از خرداد نشسته بودن. فکر کنم اگه ۲ ماه دیگه تابستون طول می کشید افق B خاک هم رو نیمکت ها تشکیل می شد. کلی با انگشتم رو خاک نقاشی کردم تا وقتی که میز تمیز شد. بعد رفتم سراغ دفترچه سوال هام. یکی و نصفی نوک ۷/۰تموم کردم. کلی نقاشی کشیدم از آرم قلم چی گرفته تا آدیداس و کاپا و ... . خلاصه دفترچه سوال هامو می شد جای بیلبورد تبلیغاتی استفاده کرد.

حوصلم سر رفت. سرمو گذاشتم رو میز که کلکسیون اسامی روی میز نظر منو به خودش جلب کرد. کلی اسم. هر کی می خواد واسه بچش اسم انتخاب کنه سفارش بده ۶ مهر واسش میارم. اعم از دختر و پسر.

سرمو بالا آوردم دیدم سه چهارم(کسر بلد نیستم بنویسم) کلاس بی کارند. یک سوم خوابیده بودن. یک سوم نقاشی می کردن. یک سوم به دیوار زل زده بودن. این قدر به دیوار زل زدن تا رنگش پرید.

بالآخره ندای غیبی فرا رسید که وقت آزمون تمومه. گویا همه از انفرادی گریختند.

شهریه

opal30 — Wed, 02 Jan 2008 15:48:56 GMT

سلام

شهریه مدرسه ام ۳۱۵۰۰۰ تومان زیاد شده.

فردا هم باید برم ثبت نام.

اما پیش بینی امروز:

زییییییییییییییییینگ(زنگ خونمون بود)

ستاره: کیه؟

بابام: باز کن ستاره.

(چه عجب بابام نگفت کمرم شیکست)

بعد از چند دقیقه:

ستاره: مامان یه چایی وردار بیار. ( خونه ما کم و بیش ستاره سالاریه)

ستاره: خوبی بابا؟

بابام: به مرحمت شما. التماس دعا داری؟

ستاره: کی ؟ من؟ نه بابا

ستاره: بابا امروز امتحانمو خوب دادم.

بابام: خوبه.

ستاره: بابا ۹۱۵ تومان داری؟

بابام: آره ولی ۱۵ تومان ندارم به جاش ۱۰۰۰ تومان بهت می دم خوبه؟

ستاره: آره خوبه. ولی...

منظورم ۹۱۵۰۰۰ تومان بود.

بابام:چیییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییی؟

ستاره: وای بابا غلط کردم. جون عمه ی مامان ترک تحصیل می کنم.

ستاره: مامان این چایی چی شد؟

بابام: کمرم شیکست.

ستاره: کمر عمه ی مامان بشکنه ایشالا.

ستاره: بابا امروز امتحانمو خوب دادم.

بابام:نگاه

ستاره: بابا خوبی؟

بابام: نگاه

ستاره: بابا بی خیال.

بابام: نگاه

ستاره: بابا قرص زیر زبون بیارم؟

بابام: نگاه

ستاره: مامان چایی رو بی خیال. یه مشت خاک وردار بیار بریزم رو سرم.

لدوستان توجه داشته باشند نوشته بالا اغراق محضه. و یکی دیگه این که مامانم عمه نداره واسه همین هی جونشو قسم می خورم.